Wurgcontract

In een metrokar vol polopaardjes en keycords raas ik richting de net-niet-Zuidas. De LinkedIns van deze Pieters en Arnouds en Pieter-Arnouds zouden anders beweren, maar ik weet dat zij heimelijk hun eigen vaatwasser moeten inruimen op ons pauperkantoor. Zonder uitzondering is iedereen performatief bezig met zijn Outlook. Met verwondering kijk ik hoe hun wonderloze koppen pavloviaans opveren bij de intercom: onze halte. Samen alleen lopen ze als een kudde langs de rij bedrijfspanden, ieder trots op de afslag naar zijn werkgever.

Wanneer ik aan de lunchtafel van Banking & Finance probeer een beetje aansluiting te vinden bij deze goedverdienende loonslaven, vang ik bot. Het zijn juristen, door hun omgeving tot een homogene yuppenpap gemalen. De goede zeden zijn voor hen natuurwet: elke ‘stel dat’-vraag wordt gepareerd met een cognitief meesterlijk ‘dat zou ik nooit doen’-antwoord. Als ultimum remedium vraag ik deze 110 IQ-VanMoofers of ze een wolf zouden kunnen doden. Het middel slaagt.

Let nu goed op, beste toeschouwer. De lakmoesproef begint met een nulmeting: u vraagt ze naar hun padeltraining, of ze altijd al eens hebben willen leren bakken en of ze echt niet minder van Daniël zijn gaan houden (hun oudste heeft vorige week een havo-advies gekregen). Nu uw gesprekspartner onwetend veronderstelt dat het sociaal contract wordt getekend, is het tijd om de onderhandelingen af te breken. Zodra u het praatstokje weer in handen heeft (of liever nog íets daarvoor), rukt u hem uit zijn grijze belevingswereld. In zo eenvoudig mogelijke termen (verbeeldingskracht heeft de fee-earner verloren rond de prepuberteit) beschrijft u het scenario: bos, jij, naakt, ondier, in maatpak, kooigevecht, geen regels, één winnaar. ‘Mag ik een…’ ‘Ja, dat mag.’ ‘En heb ik een…’ ‘Nee, je bent naakt.’ Vanaf dit moment stromen de puurste persoonsgegevens binnen.

Eerst de weigeraars. Onderwerpverandering, een plotselinge call of het anderszins debrutaliseren van het geschetste tafereel leidt direct tot verstek. Deze ontkenners van al het buitenmaatschappelijke keren het smaakpalet van onze Schepper de rug toe. In deze categorie vindt u stoffelijke overschotten die in Spanje de gamba’s bestellen omdat ze uit ervaring weten dat ze die niet vies zullen vinden. Verder mag u verwachten dat ze alle eerste hulp aan een ander overlaten en dat hun poedel de zevende tint paars bereikt voordat ze u stamelend verzoeken de luchtpijp van het hondje met rust te laten. Waarom u Fido wurgt, doet niet ter zake.

Dan komen we bij de deelnemers. Te beginnen met de bodemklasse: het voer. Hun reactie valt ergens tussen ‘Ik heb geen kans’ en ‘Misschien een schikking’. Dat zij daarin feitelijk gelijk hebben, doet evenmin ter zake. De prognose en de stelligheid van hun weerwoord bepalen samen of hun verstoting moet worden beperkt tot de collegiale ‘vriendenkring’, of dat de gehele samenleving beter af is zonder hen. Verzwaar deze sanctie naar eigen smaak als u vermoedt dat hun overgave voortvloeit uit een sociaal wenselijke valse bescheidenheid. Fusilleer ter plekke indien hun repliek slechts dient om snel weer over het weekend te kunnen praten: dat is misbruik van procesrecht.

Over de middenmoot wil ik weinig kwijt. Deze groep berooft u van al het genot dat u als laborant hoort te voelen. Uw vraag wordt geëuthanaseerd met een ‘dat hangt af van de omstandigheden van het geval’. Slagingskansen worden opgeknoopt aan presumpties over het formaat van het monster en wat beide procespartijen die dag hebben gegeten (B-merk yoghurt met granola, voor Maximus en de Grote Boze). Of Isengrijn lactose verdraagt, doet niet ter zake. Wie zijn hachje laat afhangen van factoren buiten zichzelf, schuift later ook zijn (in de sterren geschreven) landsverraad af op overmacht. Laten we hopen dat de wederpartij deze zwakwillige stoïcijnen gauw te grazen neemt.

Arme lotgenoot, ik voel u per alinea droeviger worden. Stil maar. Het is niet eenzaam aan de top. Niet iedereen wast zijn ziel met waterstofperoxide en noemt het ‘volwassenheid’. Die rijpheid is louter slijtage.

Wij wolvenwurgers bestaan! (Dat onze ledenvergadering in een belhokje past, doet niet ter zake.) Wij zijn goedgeklede kantoorklerken met een rechtstreekse lijn naar onze innerlijke neanderthaler. Drie denkstappen verwijderd van een vreemdbehaarde aap met een overlevingslust zoals u die alleen in natuurprogramma’s ziet. We zeggen ja. Zonder voorbehoud van financiering. Het duel zal beginnen vanuit een kille leefplicht en uitmonden in een feestelijk geweldsexces. We zullen manisch naar volgende uitdagers zoeken terwijl we noodweer bepleiten. Thuis leggen we het achteraf wel uit.

Gaandeweg maakt de bravoure van de strijd plaats voor de melancholische conclusie dat er vooralsnog geen tweede zoogdier te beëindigen is. We lopen het bos uit, douchen ons af en likken onze wonden. Even zijn we normaal. We trekken overhemdvormige lappen over onze schouders terwijl we langzaam terugkeren binnen de ordelijke perken. We kussen onze partners bij de voordeur en banen ons een routineuze weg naar het achtergestelde metrostation. Onze roedel duikt onder in de kudde paardjes, tot iedereen weer, zo te zien zonder uitzondering, zijn inbox afgraast.

Kijk beter, uitverkorene: u loopt tussen wolvenwurgers. Dat de wolven op zijn, doet niet ter zake. Wij promoveren nieuwe. Onze onverstoorbare lupicidale mentaliteit manifesteert zich in ongetrainde marathons, ontelbare blauwtjes en onvrijwillige HR-cursussen. Onze gamba’s blijven onbesteld, onze Daniëls onverminderd geliefd. Wij verliezen vaak en schikken nooit.

Schrikt u van dit alles, graas dan gerust door. Klopt uw bavianenhart sneller, teken dan bij het kruisje: stel ons die ene vraag, en u heeft haar zelf al beantwoord. Van uw wettelijke bedenktijd ziet u daarmee af. Wij omarmen uw gedachteloze hybris, duwen onze duim in ons broodje hummus en dopen u Simba.